Świat kolejek wąskotorowych

Szukając ĹşrĂłdeł w zupełnie innym temacie znalazłem niespodziewanie dość obszerny opis MKD. Fragmęty będą pochodziły z książki  Janusza Rolickiego "Kochana mama, wyrĂłb mi alibi", z rozdziału Ud nie bierze się bezkarnie". Cytuję:

      Stoi na stacji lokomotywa, niewielka, nie wzbudzająca szacunku. Wokół ludzie drobni, zagonieni, niepozorni, czekają na tę chwilę gdy  parowozik szarpnie wagony i zacznie się ostatni etap ich codziennej wędrĂłwki, dom-praca-dom. Lokomotywa jest nie wielka, nie duĹźe są takĹźe wagoniki z małymi platformami podskakującymi rytmicznie na torach w takt stukotu kół. Ciuchcia! Ciuchcia podmiejska Warszawa-Radzymin. Obok perony kolei normalnotorowej, elektrowozy, megafony zapowiadają przybycie, spóźnienia, tu przy torach nie opodal ulicy Świerczewskiego wszystko odbywa się bezgłośnie, bez Ĺźadnych szykan. Peron, mimo Ĺźe niemal Dworca Wileńskiego, zwie się Warszawa Targowa. Daleka krewna z głębokiej prowincji, rodzinne popychle.
     Siedzę w małym wagoniku przy oknie pozbawionym szyby. Kikut ramy nie stanowi przeszkody dla smrodliwości dolatujących z pobliskiej toalety. Wagon jest pełen ludzi znuĹźonych, jakich pełne są tramwaje i autobusy. Czytam relazcję o tej kolejce. pierwsze to idyllicznyopis zamieszczony w "Stolicy".
    PasaĹźerowie i pracownicy linii radzymińskiej to jakby rodzina. Ci sami ludzie spieszą codziennie do pracy w Warszawie- tak jest od lat dziesięciu, dwudziestu i więcej, tyle lat mniej więcej wynosi staĹź pracownikĂłw na tel kolejce (średni). Wolno jedzie poczciwa kolejka przez miasto, z szybkością 15 km/h, za miastem osiąga 35 km/h. PasaĹźerowie skarżą się Ĺźe bardzo się wlecze, Ĺźe dymi i parska, Ĺźe zaściankowa i nie nowoczesna- ale moĹźe właśnie dlatego starcza czasu na wzajemną Ĺźyczliwość, dobre słowo i przyjacielskie pozdrowienie.
      Siedzę w małym wagonie. Szukam tych dobrych słów. Zanim je znajdę, wczytuję się w relację chropowatą, pozbawioną idylli, lecz na pewno prawdziwą, bo wybraną z pękatej teczki raportĂłw konduktorskich.
        Peniłem słuĹźbę na poc. 1042. Na peronie i w pociągu. były liczne grupy podpitych chuliganĂłw, śpiewali, rzucali obelgi, posyłali serię najbrzydszych słów. Kiedy dyĹźurny dał sygnał odjazdu, chuligani zahamowali pociąg podwĂłjnie....Pomocnik maszynisty odłączył przewĂłd hamulca i pociąg ruszył z dwoma wagonami zahamowanymi. Chuligani szumieli po pociągu zrywając hamulce w tylnich wagonach. Przed stacją Słupno obrzucili pociąg kamieniami z obu stron, wybili dwie szyby. Na stacji Słupno zerwali czynne hamulce i powyskakiwali, część ich pozostała w pociągu. Kiedy ruszyliśmy ponownie, obrzucili pociąg kamieniami, wybijając jeszcze jedną szybę. W pociągu powdstała panika, pasaĹźerowie chronili się poniĹźej szyb. Przy przechodzeniu przez ciemny pomost jeden z pijanych chuliganĂłw chwycił mnie z akieszeń mĂłwiąc: "No, dziadu, duĹźo masz pieniędzy".

.....C.D.N
P.S. Historia się roziwja, stając się naprawdę rasową kryminalną, audentyczną sagą, mająca miejsce w tejże kolejce. Ach ta warszawska inteligencja. Nigdy nie brakowało tam buraków.
Pozdrawiam. Robert Skierkowski

Dyżurka na Stalowej była ponoć zamykana na dwa zamki zwrotnicowe. Od wewnątrz. To świadczy o "kulturze" pasażerów. A autobus linii 119 (w latach kursowania kolejki) na Zacisze został zdemolowany na pętli a kierowca pobity. Z tego powodu MZK zawiesiło kursowanie. Stalowa to nigdy nie była ciekawa okolica. Nawet teraz ostatni pociąg odchodzący z Wileńskiej 0 z minutami, nazywany jest "Chrobrym" bo trzeba mieć odwagę, aby nim jechać...

Raczej nie laczylbym inteligencji warszawskiej z mieszkancami podwarszawskich wiosek, zarazem protoplastami dzisiejszych dresiarzy.
Sam tekst jest interesujacy. Mialem to szczescie, ze mialem okazje widziec i jechac ta kolejka zanim zniknela z krajobrazu Warszawy.

Krzysztof

powracając do Sagi  8)  

.....Jak jest więc naprawde?? Rozglądam się po wagonie, nic specjalnegonie dzieje się. W Warszawie zresztą jest najspokojniej, tłumaczono mi, boją się straĹźakĂłw kolejowych, ktĂłrzy pilnują. Za Drewnicą dopiero się zacznie. Pociąg ciucha, jedzie ulicą, smrodzi i gwiĹźdĹźe, nic ciekwawego, zwyczajna jazda, tyle Ĺźe nie ma Ĺźadnej rodzinności, jeli nie liczyć kłótni cĂłrki z matką. I tyle, i nic. Powoli zmierzcha, małe podmiejskie pokraczności architektury sobotnio-niedzielnej znikają juĹź w mroku i juĹź Pustelnik. Wychylam się za okno, by zobaczyć, co się dzieje, i w tym momencie czuje bolesne pstryknięcie w nos i słowa "Schowaj dziĂłb"- podobnie zostaje potraktowany mĂłj sąsiad, starszy człowiek, ktĂłry bez specjalnego zdziwienia masuje swĂłj nos, mrucząc nieśmiało " O psie krwie". Na peronie coś się dzieje. Grupy młodzieńcĂłw kilkunastoletnich ocierają się o siebie pokrzykują i witają. Trzy ławki dalej, tam gdzie siedzą dwie dziewczyny, ktoś z  peronu zuchowato wali dłonią w szybe i krzyczy " Cipcie, chodĹşxie z nami". Trzech zapijaczonycgh w sąsiednim pociągu, ktĂłry przyjechał od strony Radzymina, nie wiem nie wiem dlaczego spoglądając na mnie ryczy "Dej mnie udo, dej mnie udo, ja ci z uda zrobie cudo". Gdzieś słychać brzęk rozbijanych szyb.
    Nie mam czasu słuchac słów wymawianych obok, bo oto dwĂłch dĹźentelmenĂłw po metr osiemdzięsiąt kaĹźdy wkracza do naszego wagonu śpiewając raĹşno "Ona trzyma a ja pcham, ona woła". W wagonie robi się gorąco, rozglądam się nieśmiało, sąsiedzi pospuszczali głowy, nikt nie chce się narazić, nie chce wpaść w oko. Nowi, na szczęście, niezatrzymują się u nas na dłuĹźej, szukają widać ciekawszego wagonu. Wychodzą tylko jeden z nich udaje, Ĺźe wywraca niemalĹźe zwala się na dziewczynę, podrywaną nie tak dawno z peronu. W ostatniej chwili łapie się ręką oparcia, po czym głaszcząc ręką ładniejszą z dziewcząt mĂłwi "Nie bĂłj się, ja sam w strachu" -  i wychodzi.
    Wychodzą a pociąg rusza. Na szczęście- myślę. Jakie to jednak szczęście, skoro wsiadają chłopcy z Pustelnika. O nich to kilka dni temu leniwy konduktor z kolejki mĂłwił " W głowie nie książki, nie kino, nie teatr mają,, a tylko kolejkę, a alpagę patyką pisaną a kolana a mojkę do Ĺźyletkowania". To ich świat, to ich Ĺźycie. Im to więc w znacznej części poświęcone są raporty :

    "Na szlaku Pustelnik-Struga, obrzucono kamieniami poc. osobowy. Wybita szyba, odpryski szkła prĂłszyły oczy pasaĹźerowi. Na szlaku Pustelnik-....został obrzucony przez nieznanych sprawcĂłw pociąg,  w skutek czego wybitych zostało jedenaście szyb. W wagonie trzecim przed przystankiem Pustelnik I została wszczęta walka między grupą łobuzĂłw, w wyniku ktĂłrej jeden z nich został godzony noĹźem".

C.D.N

,,Wpadlem'' na taka fote :

http://www.thornb2b.co.uk/Poland_at_War/Jews_of_Poland_WW2/Polish%20Jews%20WW2/Images/Warsaw_train_58.jpg

Jews'ow nie widze . Ale samowarek - niczego sobie ! Mam pytanie  - jak w temacie

Pozdrawiam

ok333

PS. W dziale ,,Rozmowy o wszystkim'' - temat ,,Lamus historyczny'' zamiescilem sporo linkow do fot z warszawskiego Wrzesnia 1939  (kolejowe ), ale mi zadolowalo. Prosze zerknijcie - naprawde warto :!: .

.... dalej jadymy ;)

   Ich jest kolejka, wolna od reguł obowiązujących w świecie ludzi spokojunych. Znudzeni zwyczajnym Ĺźyciem, tu szukaj mocnych wraĹźeń. Tu tworzą środowiskowe chuligańskie kryteria wasnej lumpowskiej moralności. Uginają się tylko przed siłą, tam gdzie zabraknie silniejszego, rządzą według własnego widzimisię. Właśnie! Stoimy na stacji w Strudze. Wsiadło kilku wyrostkĂłw, snują się w wagonach, szukają swego; czegoś dla nich. Szukają. Dziewczyna pechowa z mego wagonu przeĹźywa swą trzecią prĂłbę, nieopatrznie wychyliła się przez okno. Wystarczyło. Jeden z szybszych snujących się nie przepuszcza okazji, cichcem, nie czyniąc rumoru podbiega i wali ją otwartą dłonią w okryte posladki. Odwracając się, widzi dziewczyna wykrzywioną, ponurą gębę i słyszy słowa "Raz, dwa , trzy, moje szczęście". :Ale zgrywus" słyszę słowa. Zgrywus stoi i śmieje się śmiechem dĹşwięcznym, triumfującym. Czeka na jakąś reakcję, na coś, co by stworzyło okazję do czegoś. Bo gdy człowiek wsiądzie tak do ciuchci, by jechać, to nie chodzi mu o jazdę zwyczajną, jadzę bez wraĹźeń, mdłą i nudną. Śmieje on się, lecz nic z tego śmiechu nie wynika. Dziewczyna bez słowa obciągając sukienkę, siada.
- No więc co??Pyta się zgrywus głosem złym, prowokującym. Gdy widzi, że okazja, to coś na co czeka, wymyka się z rąk, że z tego nic.ale to nic, odwraca sie tylko i mówi złym nienawistnym głosem :
- Ale ździra. Zdzira- powtarza jeszcze raz głośno, by nasycić się swą przewagą, świadomością, ŻE JEGO JEST NA WIERZCHU

Cdn....                  ;)

Hmm. Po tej lekturze wydaje mi się że pan Pokropiński wykreował w swojej słynnej książce obraz nieco zbyt idylliczny... :roll: